يكي از سايت هاي خبري متن سخنرانی حجت الاسلام والمسلمین روح الله حسینیان در 11 خرداد 1383 را منتشر کرده است.



متن این سخنرانی که در ساختمان مرکز اسناد انقلاب اسلامی و در حضور رئیس مجمع تشخیص مصلت و در مراسمی که از وی درآن دعوت به عمل آمده بوده به شرح زیر است:

بسم‌الله الرحمن الرحیم

از طرف همکاران خدمت حضرت آیت‌الله هاشمی رفسنجانی خوش آمد عرض می‌کنم و از ایشان می‌خواهم که به من اجازه بدهند تا خوشحالی خودم و همکاران را از تشریف‌فرمایی ایشان ابراز کنم.

سالها بود که دوستان ما چشم به راه بودند که از این در، کسی از مسئولین و مقامات جمهوری اسلامی وارد شود و به آنها یک «خسته نباشید» بگوید که الحمدلله بعد از سالها چشم به راهی این انتظار به سر آمد. واقعاً از شما تشکر می‌کنم.

خوشحالیم، نه فقط به خاطر اینکه شخصیتی را که از یاران خاص امام بوده، امروز در بین خود داریم، نه فقط به خاطر اینکه شخصیتی که معمار سازندگی زیرساختهای تاریخ معاصر ایران نوین است، نه فقط به خاطر اینکه رئیس مجمع تشخیص مصلحت نظام را در بین خود داریم، همه اینها برای ما مهم است، امّا مهمتر از همه برای ما و همکاران، شخصیت تاریخی حضرت‌عالی است. ما مردمان تاریخی هستیم که در اینجا گرد آمده‌ایم و بی‌شک حضرت‌عالی یکی از بزرگترین، تأثیرگذاران، تاریخ‌سازان و تحول‌سازان تاریخ معاصر هستید و ما از این جهت بسیار خوشحالیم که مرد بزرگی امروز میهمان ماست که بیش از چهاردهه از عمر شریفشان را مصروف مبارزه با استبداد داخلی و استعمار خارجی و برای برقراری حکومت الهی جهاد کرده‌اند و مردی که سالیان سال حقیقتاً در راه آزادی جنگیده و آزادی جزء ماهوی شخصیت ایشان شده است. ما خوشحالیم و بسیار هم خوشحال.

خاطره‌ای را مقام معظم رهبری نقل کرده‌اند وفرمودند: اینقدر تاریخ انقلاب برای ما مهم بود که همان اوایل با جناب آقای هاشمی رفسنجانی تصمیم گرفتیم یکی از ما کار را تعطیل کند وبه تدوین تاریخ بپردازد. منتها مشکلات جنگ و اداره کشور بود و ما نرسیدیم. می‌دانیم که این جزء آرزوهای شما بوده و باید عرض کنم که مرکز اسناد انقلاب اسلامی توانسته است مقداری از این آرزوهای شما را عملی کند. می‌توانم بگویم که تاریخ انقلاب اسلامی که در حاشیه قرار داشت، الان دارد به متن وارد می‌شود و یکی از کارهای مهمی که شاید مرکز اسناد انقلاب اسلامی انجام داده، این است که به خوداتّکایی رسیده و دیگر نیازمند کمک‌های دولت نیست. البته این خوداتکایی به معنای بی‌نیازی ما نیست.

..... به هر حال با همه این مشکلات همیشه اتکای ما به خداوند وچشم ما به رزاقیت الهی نود. همیشه هم امیدوار هستیم و آرزویمان این است که:

بگذرد این روزگار تلخ‌تر از زهر بار دیگر روزگار چون شکر آید»